"Limeryki" to rocznicowy prezent Pani Ewy dla męża.
Przez lata popełnili wspólnie wiele limeryków i Pani Ewa postanowiła zrobić mężowi niespodziankę, wydając "Limeryki" drukiem. Ponieważ minęła godzina W, czyli rocznicowa impreza, mogę ten projekt upublicznić. Projektował Cris Loghin, ilustracje moje. Całość odpowiada charakterowi pikantnych, pisanych dosadnym językiem limeryków.
Na początek trzy rendery koncepcji. Realizację pokazuję na końcu - o dziwo, udało nam się zrobić 100% normy. Trzeba przyznać, że dużą rolę odegrała tu produkcja - wszystkim, którzy mają cokolwiek ładnego i dziwnego do wydania polecam drukarnię
kolory24 z Krakowa. Mają super podejście do pracy.
Oto jak powstawała arabeska użyta w bordiurze. Na początek zrobilam ołówkowy szkic połówki i poprzez lustrzane odbicie sprawdzilam jak to wychodzi. Efekt był bardzo ok. Cris zgłosił zastrzeżenie, żeby wyrównać nieco różnicę w grubości elementów. Poniżej, w ołówku widać, jak główne wątki arabeski wybijają się na pierwszy plan, chcieliśmy uzyskać coś bardziej jednorodnego.
Na tej połówce, robionej już tuszem i pędzelkiem na kalce, położonej na ołówkowym szkicu widać wyraźnie jak wyrównuje się natężenie pomiędzy poszczególnymi wątkami arabeski.
Przez tą jednorodność arabeska na pierwszy rzut oka wygląda dekoracyjnie i niewinnie - jednak, jeżeli się jej przyjrzeć z bliska można zobaczyć sprośny detal. I na tym polega cała zabawa.
Mówiąc o detalu. Poniżej szkice do motywu na okładkę. Motyw miał się pojawić w kontrze (czerwono na czarnym), ale wygodniej było mi go przygotować w pozytywie, a potem sprawdzić.
Poniżej ilustracje przedstawiające męża Pani Ewy w stosownych okolicznościach przyrody. To także "analogowy trejsing" - pędzel z tuszem na kalce, pod spodem ołówkowy szkic.
Chłopiec czyta Lema, robot - Gombrowicza. Rysunek do notki biograficznej, zamieszczonej na końcu książeczki.
A tak to wyszło w praktyce. Okładka drukowana na sicie. Środek na cyfrze, była robiona próba z drukowaniem arabeski czerwienią w technice sitodruku, ale w tym przypadku cyfra wygrała, bo lepiej odwzorowywała te niedoskonałości z pędzla w arabesce. I dobrze, bo nieskromnie mówiąc, za siebie i Crisa, fajnie to wygląda.
Na tej połówce, robionej już tuszem i pędzelkiem na kalce, położonej na ołówkowym szkicu widać wyraźnie jak wyrównuje się natężenie pomiędzy poszczególnymi wątkami arabeski.
Przez tą jednorodność arabeska na pierwszy rzut oka wygląda dekoracyjnie i niewinnie - jednak, jeżeli się jej przyjrzeć z bliska można zobaczyć sprośny detal. I na tym polega cała zabawa.
Mówiąc o detalu. Poniżej szkice do motywu na okładkę. Motyw miał się pojawić w kontrze (czerwono na czarnym), ale wygodniej było mi go przygotować w pozytywie, a potem sprawdzić.
Poniżej ilustracje przedstawiające męża Pani Ewy w stosownych okolicznościach przyrody. To także "analogowy trejsing" - pędzel z tuszem na kalce, pod spodem ołówkowy szkic.
Chłopiec czyta Lema, robot - Gombrowicza. Rysunek do notki biograficznej, zamieszczonej na końcu książeczki.
A tak to wyszło w praktyce. Okładka drukowana na sicie. Środek na cyfrze, była robiona próba z drukowaniem arabeski czerwienią w technice sitodruku, ale w tym przypadku cyfra wygrała, bo lepiej odwzorowywała te niedoskonałości z pędzla w arabesce. I dobrze, bo nieskromnie mówiąc, za siebie i Crisa, fajnie to wygląda.
Fotka: Centrum im.Ludwika Zamenhofa
