JKarpowicz

...

2011-11-02T22:17:00.004+01:00

Trzy kilo rysunków, którymi nie mogę się podzielić, siarka w powietrzu, morowe krakowskie powietrze, a tam świat daleko, wzdycha. Nic tylko tęsknić za pierwszym śniegiem.

Dzięki Jarek!

2011-10-17T11:21:00.003+02:00

Ze względu na zdolność bilokacji Jarek Obważanek jest osobą wyjątkową i rozrywaną. Tym bardziej dziękuję za to, że pofatygował się w odmęty Łódzkiego DK i ustrzelił dla mnie kilka fotek moich obrazów.

Niech żyje przyjaźń międzygatunkowa

2011-10-12T22:37:00.003+02:00

Chroń Ptaka. Masz tylko jednego.

2011-10-09T16:12:00.000+02:00

Żywa Biblioteka

2011-09-29T16:48:00.003+02:00

Ilustracja do plakatu akcji "Żywa Biblioteka" dla Centrum Zamenhofa w Białymstoku.

Sousse

2011-09-12T14:28:00.001+02:00

"Sousse", 100x50cm, 2011

I jeszcze taki jeden, na koniec.

Czerwony Kapturek

2011-09-12T14:26:00.001+02:00

"Czerwony Kapturek", 61x90cm, 2011

A bit bigger Little Red Riding Hood.

Piętnastka

2011-09-12T14:25:00.002+02:00

"Piętnastka", 70x100cm, 2011

Piętnastka jedzie do Cichego Kącika, wiadomo. Co tu dużo gadać.

Sushi

2011-09-12T14:23:00.001+02:00

"Sushi", 100x70cm, 2011
Jestem co prawda uczulona na owoce morza, ale rybkę zawsze - chętnie.

Tornado

2011-09-12T14:18:00.003+02:00

"Tornado", 61x90cm, 2011
Hmmm..Jeszcze jedno tornado. I pewnie nie ostatnie.

Muszę przyznać, że bardzo mi odpowiada możliwość komiksowego podziału płótna. Nie chcę w ten sposób opowiadać historii, ale emocje i klimat chwili. Tak, jak na tym płótnie. Tu tornado napierdala, a tam sobie gościu siedzi i robi rachunki. Póki ma prąd. A wiatr coraz silniejszy...

Nocne miasto II

2011-09-12T14:14:00.002+02:00

"Nocne miasto II", 65x82cm, 2011
Nie chcąc narażać mojego przyjaciela Michała na wypożyczanie "Nocnego miasta I" wróciłam jeszcze raz do tego tematu. Tym razem też jest kebab - gdyby ktoś zgłodniał po drodze.

Titanik Bar

2011-09-12T14:10:00.001+02:00

"Titanik Bar", 71x100cm, 2011
Obraz zainspirowany filmem Beli Tarra, "Potępienie"(Kárhozat)z 1987 roku.
Film jest czarno-biały, obraz kolorowy. Tak wyszło.

Batman II

2011-09-12T14:05:00.003+02:00

Hey Folks, teraz będzie kilka wydzierganych ostatnio komiksowych obrazków (konkretnie 8), które zbiegiem okoliczności zawisną gdzieś w budynku Miejskiego Domu Kultury w Łodzi, przy okazji 22 MFKiG. Najprawdopodobniej będzie można je oglądać siorbiąc sok porzeczkowy w kawiarence, więc z góry zapraszam :)

Na początek "Batman II", 120x100cm, 2011.
To powtórka z rozrywki, ale musiałam go namalować jeszcze raz, bo nie mam w zasięgu, a lubię.

Choć trup komarów wciąż ściele się gęsto...

2011-08-21T21:23:00.005+02:00

Zboże zżęte. Maszyna ostatecznie wygrała z Koniem. Pola zaorane. Wieczory chłodniejsze. Choć trup komarów wciąż ściele się gęsto, czuć koniec wakacji.

Miasteczko Sz. - ciąg dalszy

2011-08-19T20:17:00.007+02:00

Są lody, jest popołudnie. Gorąco, ale gdzieś tam już wisi wczesna jesień w powietrzu. Sklepy już zamknięte, fryzjer też - tylko głowa stoi na straży. Perła się złoci, Zwierzyńca prawdziwego już nie ma. Senność ogarnia przyjezdnych. Mieszkańcy nauczyli się żyć w tym gęstym spokoju.

Matki Boskiej Zielnej w Szczebrzeszynie

2011-08-15T21:19:00.008+02:00

Mniej kwiatów, mniej ziół, bukiety raczej symboliczne. Sztuka pogańskiego przeplatania zanika. Ale klimat jest. I składniki bukietów prawidłowe: coś z pola, coś z sadu, coś z ogrodu.

Do kota pani Reynolds

2011-08-13T23:45:00.001+02:00

John Keats
Do kota pani Reynolds

Kocie, majestatyczny w lat późnej jesieni:
Zdradź, ileś zadał w życiu przedśmiertnych męczarni
Gryzoniom? ileś kąsków ukradł ze spiżarni?
Nastrosz aksamit uszek i niech ci się mieni
W oczach jaskrawo-senny blask zimnej zieleni -
Pazury tylko schowaj, mrucząc jeszcze czarniej,
Mów, jak konał szczur, ryba, mysz, kurczę - niezdarni
Uciekinierzy, jakże łatwo zagryzieni!
Nie, nie liż skromnie łapek, niech oko nie zerka
W bok: cóż poświsty astmy, przycięte ogony,
Kopniaki kucht - gdy miękkość twojego futerka
Wciąż jest taka jak w dzień ów wczesny i szalony
Kiedyś pierwszy raz wskoczył, lżej niż woltyżerka,
Na mur szkłem butelkowym zabójczo zjeżony?

tłum. Stanisław Barańczak

Mieszkańcy Sz.

2011-08-13T23:37:00.003+02:00

Ważne rozmowy, ważne sprawy.
Poranek w Sz.

Dziury w niebie i inne sprawy

2011-08-11T22:14:00.019+02:00

Long time no see.
Ciężki był lipiec. Sierpień lepszy. Szczebrzeszyn, tylko pies, koty i ja. Robię ilustracje do książeczki o pięciu religiach Podlasia dla Centrum im. Ludwika Zamenhofa, trudno sobie wyobrazić lepsze miejsce do tej roboty. Dom na uboczu, graniczy ze starym żydowskim cmentarzem, niżej synagoga, po drugiej stronie sadu cerkiew unicka. Spokojne miejsce. W nocy świerszcze, ciemno. Latarnie nie działają.

W niedzielę lało.

Moje miejsce pracy.

Basen, z którego wyławiam gruszki.

We wtorek byłam na targu.

Chłodny, szary poranek. Pomidory malinówki po 3 zł za kilogram. Śmieszny facet w białym kitlu i takiejż czapeczce, pchając przed sobą chałupniczej roboty sfatygowany stalowy wózek na kółkach oferował sprzedawcom kawę i herbatę. Wózek miał otwierane z tyłu drzwiczki, a w środku przemyślną instalację z butlą gazową i palnikiem, na którym, w wielkim aluminiowym czajniku, grzała się woda obficie parując. Wszyscy się znali i pozdrawiali, a sprzedawca nalewał chętnym wrzątek, ostrożnie i zgrabnie manewrując wielkim czajnikiem.

Ludzi mało widuję, raczej sarny i lisy. I kombajny. Dziś, kiedy pod wieczór wałęsałam się z psem po okolicznych wzgórzach zatrzymał się przy nas stalowy potwór, który wolno, choć nieustępliwie i dostojnie przemierzał pylistą drogę, hałasując i zmieniając geometrię niczym Ruchomy Zamek Hauru. Kiedy ustały zgrzyty wywołane hamowaniem z szoferki, kilka metrów nad ziemią, wychynęła głowa dziarskiego staruszka. "Któraż to będzie godzina?" zapytał. Odpowiedziałam któraż, a pomarszczony, chudy człowieczek, o twarzy spieczonej słońcem, w czapce z daszkiem z inicjałami NY podziękował, potwór sapnął, zakrztusił się, po czym ruszył dalej. Najdłuższa wymiana zdań z żywym człowiekiem dzisiejszego dnia. I to w jakim stylu.

Dobrze jest mieć towarzysza psa. Chociaż chwilowo. Mamy wiele wspólnych cech. Oboje lubimy chińszczyznę na wynos. Perro Niszczyciel, Żelazna Szczęka. Ostateczny Odbieracz Telefonów.

Dziury w niebie.

cdn.
Pozdrawiam wszystkich, Filipa szczególnie.

Kino

2011-07-22T14:21:00.001+02:00

"Kino", 54x60cm, 2011. Jeszcze to będę malować, chyba.
Gdzie te kina z balkonami się pytam, no gdzie?

Lodziarnia

2011-07-22T14:15:00.002+02:00

"Lodziarnia", a.k.a "Najlepsze lody w mieście", 54x60cm
Kolejne podejście do tego płótna. Zniknęłam znudzoną koleżankę, zrezygonowałam ze zbędnych zbędności. Poniżej fragment.

Otóż jestem kobietą

2011-07-06T10:44:00.004+02:00

Moi drodzy,
Otóż jestem kobietą i moje malarstwo odsłania tą kobiecość. I mam na to dowód. Okazuje się, że biorę udział w wystawie zbiorowej, organizowanej przez Dom Aukcyjny Polswissart. Wystawa ma kuszący tytuł: "Odsłony kobiecości" i odbywa się w Stolicy. Więcej poniżej. Oczywiście polecam i wdzięczę się w całej rozciągłości.

Dom Aukcyjny Polswissart zaprasza serdecznie na wyjątkową wystawę młodej sztuki. Pod hasłem „Odsłony kobiecości” przygotowaliśmy zbiorowy komentarz na temat tego, co interesuje kobiety, jaka jest ich twórczość oraz jak są widziane w męskich oczach. Zaproszeni do udziału w wystawie artyści to autorzy wielokrotnie doceniani przez kolekcjonerów na aukcjach sztuki młodej, jakie Polswissart przygotowuje od prawie dwóch lat (do tej pory odbyło się 7 aukcji o tej tematyce).
Ekspozycja prezentuje prace malarskie i graficzne o różnorodnej tematyce i stylistyce. Znajdziemy tu portrety i kreacje abstrakcyjne, akt obok socjologicznej diagnozy ujętej we współczesne sceny rodzajowe, pejzaż industrialny i nostalgiczny oraz oczywiście akt. Realizm ściera się tu z kreacjami nadrealnymi, pop-artem czy wariacjami optycznymi. Prezentowane prace to typowe przykłady twórczości artystów, którzy mają już wyrobiona na rynku markę, potwierdzoną poprzez wystawy w prestiżowych galeriach, nagrody, stypendia i oczywiście notowania aukcyjne.
„Odsłony kobiecości” to młoda polska scena malarska w pigułce. Zapraszamy serdecznie do odwiedzenia Galerii Polswissart (ul. Wiejska 20, Warszawa) oraz strony internetowej www.polswissart.pl, na której znajduje się katalog wystawy. Ekspozycja ma charakter sprzedażny, a trwać będzie do 15 sierpnia 20011 r.

Artyści biorący udział w wystawie: Tomasz Barczyk, Beata Ewa Białecka, Magda Bielesz, Agnieszka Borkowska, Ola Chaberek, Joanna Dudek, Bartosz Frączek, Filip Gruszczyński, Magdalena Gryska, Anna Halarewicz, Ilona Herc, Karolina Jaklewicz, Bartek Jarmoliński, Joanna Karpowicz, Maja Kiesner, Marta Kochanek-Zbroja, Krzysztof Kopeć, Małgorzata Kosiec, Maciej Kozłowski, Roman Lasa, Aga Migdałek, Joanna Mlącka, Mikołaj Obrycki, Joanna Pałys, Marta Paulat, Julita Paluszkiewicz, Grzegorz Piotrowski, Katarzyna Plewa, Agata Rościecha, Malwina Rzonca, Paulina Sadowska, Iza Staręga, Katarzyna Skrobiszewska, Marzena Ślusarczyk, Anna Tomaszuk, Joanna Trzcińska, Artur Trojanowski, Viola Tycz, Katarzyna Zawierucha i Gossia Zielaskowska.

A gdybyście się zastanawiali, jakąż to stronę swej kobiecości odsłaniam - podpowiadam Wam. Tak, to "Gej Bistro", znane też jako "Bar kawowy".

Prawie jak Rio

2011-06-30T10:21:00.004+02:00

"Cafe Rio II", 70x100cm, 2011

"Cafe Rio II", fragment
Kolejny obraz, któremu początek dało autentyczne miejsce, Cafe Rio przy ul. Jana w Krk. Tym razem w piekielnej wersji. Hell yeah.

Smutny film

2011-06-25T12:50:00.000+02:00

Ciężko powiedzieć, że obraz. Właściwie szkic. Tyle, że na płótnie.
"Smutny film", 50x60cm, 2011

O zgubnych skutkach czytania

2011-06-24T20:10:00.003+02:00

Dużo się teraz oficjalnie namawia do czytania, choć powszechnie wiadomo, że czytanie jest niebezpieczne. A w połączeniu z patriotycznymi tęsknotami - śmiertelnie niebezpieczne. Przytaczam jednostronicowy dowód.

Girl gone wild - czyli duży format zmienia postać rzeczy

2011-06-22T16:09:00.003+02:00

"Samochód przy plaży", 73x100 cm, 2011.
Zwracam uwagę na kąpiącą się parkę w prawym dolnym rogu. Yeas!

"Szczęśliwa Siódemka", 73x100 cm, 2011.
Już taki jeden malowałam, ale mały.

"Sklepik z motorami III", 100x120 cm, 2011
That's the way - aha, aha - I like it! Duży format kompletnie zmienia postać rzeczy.

"Oceanarium", 70x100 cm, 2011.
Po raz drugi - king size. Rybka lubi pływać.

Cóż, pokój w którym pracuję ma 350 cm x 190 cm. To tłumaczy po części dlaczego do tej pory nie próbowałam większych płócien. Ale chyba będzie ich więcej, bo jednak jest to przyjemne uczucie, tak się zamachnąć. To uczucie wynagradza w zupełności fakt, że muszę wychodzić do kuchni z obrazem, żeby zobaczyć co namalowałam.

Here, Fishy, Fishy...

2011-06-16T20:43:00.005+02:00

"Mr.Big", 60x70cm, 2011

Wydało mi się zabawne, żeby zachować tą pierwszą fazę, choćby w pamięci aparatu. Jakby na coś czekali, na coś naprawdę dużego :). Jeszcze coś przy tym obrazku bedę robić, ale póki co nie mam siły dla tego maleństwa. Walczę teraz z o wiele większymi formatami i to jest naprawdę ciężka, choć bardzo przyjemna fizyczna praca.

"Sklepik z motorami" powraca

2011-06-14T15:11:00.001+02:00

Pierwszy "Sklepik" poszedł w dobre ręce. Ale tak mnie to miejsce dręczy, że będę je jeszcze malować. Tym razem - większy ruch w interesie.

"Sklepik z motorami II", 60x70cm, 2011

Maersk Carolina, wersja 2.0

2011-06-14T15:09:00.001+02:00

Poprawiłam nieco kontenerki. Teraz chyba już ok.

Maersk Carolina

2011-06-10T14:18:00.001+02:00

Row, row, row your boat,
Gently down the stream.
Merrily, merrily, merrily, merrily,
Life is but a dream.

"Maersk Carolina", 60x70 cm, 2011

Leśne demony atakują III

2011-05-31T13:28:00.002+02:00

Leśne demony po raz trzeci. Tym razem w odmianie rzecznej.
"Leśne demony III", 50x60cm.

Leśne demony - ciąg dalszy

2011-05-30T12:59:00.003+02:00

"Leśne demony II", 50x60cm.

Leśne demony

2011-05-27T13:32:00.002+02:00

Lasy, lasy. I to co w lasach chodzi mi po głowie od dawna. O czym wiedzą niektórzy. Poczytuję sobie "Wielką Księgę Demonów Polskich", Leksykon i Antologię Demonologii Ludowej, Podgórskich i widzę, że w tym temacie muszę pójść dalej.
Ten obraz wciąż jeszcze maluję.

"Leśne demony", 50x60cm.

Pani Samochodzik

2011-05-26T15:29:00.005+02:00

Dziś udało mi się skończyć / przemalować kilka aut. Malowanie samochodów jest zwodniczo relaksujące, więc prawdopodobnie na jakiś czas porzucę ten temat. Ale lubię. Jak zapach benzyny i smaru.

"Faeton", 40x50cm, 2011

"Burza", 46x55cm, 2011

"Samochód z palmami", 41x33cm, 2011

"Samochód w cieniu", 40x50cm, 2011

Miejsce w którym maluję jest tak małe, że robiąc to zdjęcie nabiłam się boleśnie na jeden z tysiąca gwoździ wbitych w przeciwległą ścianę. A i tak nie wszystko się zmieściło w kadrze. Psiakrew.

Egzotarium

2011-05-24T14:41:00.002+02:00

"Egzotarium", 50x60cm, 24 maj, 2011
Jeszcze (jak większość) nieskończony. Umieszczam go tutaj na wypadek, gdybym się zdecydowała na jakąś hardkorową zmianę - typu: drugi wąż, inni zwiedzający.

Bar kawowy

2011-05-24T10:25:00.000+02:00

"Bar kawowy", znany też w pewnych kręgach jako "Gay Bistro"
Kto zamieszkuje w krk może złapie analogię z prawdziwym, istniejącym wnętrzem.
Dają mocną kawę, w małych oldskulowych filiżaneczkach, Pani Barmanka ma 100 lat i srogo popatruje.

65x54cm, kwiecień, 2011

Nocny kontenerowiec

2011-05-23T14:04:00.001+02:00

"Nocny kontenerowiec", 92x65 cm
23 maja, 2011

Roztocze, mon amour...

2011-05-16T23:11:00.004+02:00

Chciałoby się tak po prostu wrzucić na bloga nowe rysunki, obrazy, ale póki, co, cierpliwie czekam aż moja lewa ręka zacznie mnie słuchać na dobre. Na razie zmienną jest. Ale kilka dni na Roztoczu, w ukochanym Szczebrzeszynie pomaga oczyścić myśli ze zbędnych strachów. Bieganie po pylistych drogach, pod szerokim niebem zwłaszcza. Każdemu polecam.

Fine Polish Pickled Cucumbers

2011-05-08T10:31:00.004+02:00

Mój przepis na pyszne ogóreczki kiszone do Ligaturowego projektu, "The Comic Cookbook", realizowanego przez dziarską Centralę (Central Europe Comic Art). Przy okazji polecam tegoroczną Ligaturę - 1 czerwca już niedługo.

Na koniec.

2011-04-27T23:10:00.002+02:00

Bratki gapiły się na mnie, więc musiałam. Dziewczyna była po prostu fajna. Drzwi do niewiadomokąd.

Dobranoc.

Rośliny i ludzie, cz.2

2011-04-27T23:00:00.006+02:00

Dzieci. Kwiaty.

Wybaczcie, fotografia nie jest moją najmocniejszą stroną, ale nie mogłam sobie darować.

Rośliny i ludzie, cz.1

2011-04-27T22:41:00.005+02:00

At present, I am mainly observing the physical motion of mountains, water, trees and flowers. One is everywhere reminded of similar movements in the human body, of similar impulses of joy and suffering in plants.
Egon Schiele

Spędziłam dziś trochę czasu w Ogrodzie Botanicznym. Konkretnie w szklarniach. Właściwie poszłam tam, bo mam problem z zielenią. Niespodziewanie dla mnie zamierzone chłodne studiowanie koloru zamieniło się w dość osobiste doświadczenie, które można streścić krótko - kompletny odjazd. Wilgoć, nieokiełznane formy. Wszechobecna korozja, krople i rdza. Niszczenie i odradzanie się. I to ciągłe wrażenie, że one ze sobą rozmawiają.

Rozmawiałam też chwilę z Pewną Ogrodniczką. Powiedziałam, że ma fajną pracę, przyznała mi rację, wyglądała na bardzo szczęśliwą, dodała też: "Kiedy się stąd w końcu wychodzi, wszystko wydaje się tak bardzo nierealne - ulice, tramwaje, samochody..."

Miała rację.

OFF!

2011-03-29T15:23:00.012+02:00

Z różnych względów lubię Kino Kijów (teraz: Kijów Centrum). Ponoć 31 marca będzie impreza w OFF Kijów Klub. Prawdopodobnie to właśnie tam, jakiś czas później, przy okazji Off Plus Camera Tim Roth, Peter Weir i inni ciekawi ludzie kina będą sączyć polskie piwo i pogryzać paluszkami.
Aby przyłożyć się do upiększenia lokalu moja skromna osoba, zagadnięta przez Kierownictwo Menadżerstwo, wypuściła z siebie 24 pliki do wydrukowania w formacie 50x70. Jeżeli wszystko się uda tak, jak zaplanowała to sprawczyni tego zamieszania, Magda N/P - red devil herself - to reprodukcje powiększonych do nieprzyzwoitej wielkości kadrów z komiksów, fragmentow obrazów, szkiców autorstwa wyżej podpisanej zawisną na ścianach tego przybytku. Amen.

Poniżej przykładowe plansze, o ile mnie pamięć nie myli to nie pokazywałam tych prac na blogu.

PS. Tak było. I jeszcze lepiej, ale mam tylko jedną, w miarę dobrą fotę :)

I Szafowy Festiwal Toma Waitsa, 5-6.03.11

2011-03-07T20:42:00.006+01:00

Ja to się nawet w sumie cieszę, że tego wieczoru kamerka odmówiła posłuszeństwa - takie momenty powinno się zachowywać w sercu. Więc tylko dla potomnych i nieobecnych krótkie sprawozdanie z koncertu konkursowego I-szego Szafowego Festiwalu Toma Waitsa, zainicjowanego przez nowego, rzutkiego kaowca Cafe Szafe (Kraków,Felicjanek 10)

Atmosfera była gorąca i to nie tylko dlatego, że Szafa była pełna. Od początku czuć było ducha współzawodnictwa. Zawodnicy stawili się o wyznaczonej godzinie, otoczeni wiernymi kibicami. Widzowie dopisali.Duch Toma unosił się nad sceną, uosobiony w ekscentrycznej postaci prowadzącego imprezę, Thymna Chase'a, chropawym głosem zapowiadającego, po polsku, kolejny występ: "Ha terrraz, przied Panstwem - Szekoladowy Dzizus!"

Wystąpili:

1. Śpieszący się na autobus Marek Wilk, z fajnym wykonaniem "Long way home". Mamy nadzieję, że w końcu dotarł :)

2. Igor Herzyk, z podstępnie niewinnym wykonaniem piosenki "I don't wanna grow up".

3. Maria i Roksana, z brawurową interpretacją "Clap Hands". Naprawdę, dziewczyny nas uwiodły po prostu muzycznie.

4. Michał Naróg i Wojciech Fil jako pierwsi w konkursie porwali się na "Chocolate Jesus" i wyszli z tego starcia na tarczy. Zdecydowanie.

5. Paris Gordon i "Russian Dance", całkiem całkiem. W kategorii "Waitsowatość" Jury było prawie zgodne, żeby dać maksa.

6. Kuba Zielina zdobył serca widowni wyznaniem, że rozumie tylko połowę z tego, co śpiewa. Ale kiedy zaśpiewał, okazało się, że to nie ma żadnego znaczenia.

7. Następnie Ziemek. Ten występ (albo Jim Beam) spowodował, że jeden z członków Jury (nie powiem kto) złamał zasady i wyszedł poza skalę ocen w kategorii "Interpretacja".

8. Do "Tango till they're sore" zaprosił nas demoniczny Michał Długajczyk. Także ten występ zebrał maksa za "waitsowatość".

9. Potem na scenę wkroczyły słynne "Wyszomskie Słowiki", zadziwiając wszystkich hartem ducha, elegancką aparycją oraz przekonującym wykonaniem "I don't wanna grow up".

10. Lokalna gwiazda, Dave Hughes, znany też jako Walijczyk wystąpił dzielnie z sentymentalnym, klasycznym ujęciem "Jersey girl". Brawo dla Dave'a i dla nieustraszonych akompaniatorów: Kuby i Filipa.

11. Jako ostatni zaśpiewał Człowiek w Czerwonym Dresie, Piotr Pal, prezentując smakowitą interpretację "Szekoladowego Dziuzusa". Pokazał nam przy tym, że technika może z powodzeniem wspomagać sztukę i chwała mu za to.

Honorowo, gościnnie, poza konkursem zasiadł za klawiszami Thymn Chase. Jest podejrzenie, że jest nieślubnym synem Toma.

Jury w składzie Łukasz Dębski, Anna Kaszuba-Dębska oraz niżej podpisana orzekło po krótkiej, acz bezspornej naradzie, że zamiast jednej nagrody przyzna trzy. Butelki burbona trafiły w ręce rewelacyjnego Kuby Zieliny i damskiego duetu: Marii i Roksany. Wino otrzymał Piotr Pal.

Poniżej kilka zdjęć autorstwa Kasi Adamek.

I ja tam byłam, mleko i burbona piłam, a nawet zrobiłam zaimprowizowaną scenografię z tekstami Toma Waitsa na pierwszym planie oraz wspaniałe, prześcieradłowe plakaty na drzwi do lokalu. Powiedziała skromnie i kichnęła Joanna.

Kochane ludzie!

2011-03-07T16:16:00.003+01:00

Kochane ludzie!

Bardzo Was proszę, oddajcie swoje cenne głosy na dwa obrazki prezentowane w Satchi Online Paris Showdown.

Jeden z nich to obraz mojej utalentowanej koleżanki Kasi Adamek:
http://www.saatchionline.com/showdown/match/showdown/5/artist/115952/art/99452
Drugi jest mój, pokazywany na blogu, z serii "Lasy":
http://www.saatchionline.com/showdown/match/showdown/5/artist/182759/art/112531

Można się logować przez fejsa, albo po prostu rach ciach ciach, normalnie.
Wasze głosy pomogą nam przebić się do drugiego etapu! :)))))
Z góry dziękuję w imieniu swoim i Kasi!!! :)))

Pstryk!

2011-02-27T21:07:00.001+01:00

To był bardzo pracowity weekend.
Dobranoc :)
Pstryk!

Jupikajej!

2011-02-27T18:10:00.007+01:00

Itselaaajw!!!
Ruszyła strona http://www.jkarpowicz.com/ na której pokazuję głównie malarstwo. Sekcja "ilustracje" w przygotowaniu. Całość wyszła spod magicznej ręki Crisa Loghina.

Serdecznie, nieskromnie, zapraszam - oglądajcie obrazki, może się skusicie na któryś z nich :P

Obietnica na wiosnę

2011-02-23T20:16:00.004+01:00

Obietnica na wiosnę: spędzać więcej czasu z niewidzialnym przyjacielem.

Blues

2011-02-16T15:35:00.002+01:00

jk, "Blues", 2011

Kolejne nieistniejące okno, z widokiem na nieistniejący samochód.

Piknik pod Wiszącą Skałą

2011-02-13T21:02:00.007+01:00

What we see
and what we seem
are but a dream...
a dream within a dream.

14 luty, 1900 rok. Dziewczęta z Appleyard College udają się na piknik pod Wiszącą Skałę. Peter Weir zaklął te oniryczne panny w celuloid. Na wieczność. W białych sukienkach wspinają się na zbocze. Zrzucają czarne pończoszki. Czas zamiera, Skała hipnotyzuje.

Zrobiłam w weekend takie pudełko okolicznościowe. Akryl, karton, płótno. Oraz niezawodna Kropelka. I trochę lakieru do paznokci.

Wszystko z bezsenności

2011-02-11T13:01:00.003+01:00

Ostatni atak bezsenności trzyma mnie już od dwóch tygodni. W tych nielicznych momentach, w których udaje mi się zasnąć śnią mi się rzeczy dość dziwne. Dziś był to kruk, w dresie adidasa do którego mówiłam "trenerze".

Albo takie. Skrzyżowanie Batmana z Kangurem goni coś, jakby produkcji Tove Jansson przez leśne ostępy.

A to chyba na złość Rybie, po prostu.

W trakcie malowania

2011-02-06T22:02:00.003+01:00

Maluję taką serię, leśne klimaty. Ten nieskończony jeszcze.

Kotastrofa

2011-02-02T19:12:00.000+01:00

Idzie na miasto

2011-01-31T23:26:00.001+01:00

jk, "Idzie na miasto", 2011

To był bardzo ciężki poniedziałek.

Kot kompozycyjny

2011-01-13T13:47:00.009+01:00

To nie pierwsza sytuacja, w której kot postanowił się wkomponować w świeżo rozpoczęty obraz. Tym razem Dante odnalazła się w dyptyku pt. "Mecz". Kusi mnie, żeby ją domalować, ale się powstrzymam.

Were iz da bol? Why iz you photocoping me?

To nie jest normalne zwierze.

Bezpieczne miejsce

2011-01-09T14:03:00.003+01:00

Ostatnio było kilka kadrów, dziś kilka kart. Jeszcze bez dymków. Czcionka się robi.

Panie i Panowie: Katarzyna Karpowicz!

2011-01-03T11:38:00.013+01:00

Katarzyna Karpowicz, "Tańczący"
olej na płótnie, 150x140 cm, 2010

Moja niesamowita Siostra maluje tak, że trudno mi zachować obiektywizm i nie wychwalać. Więc się powstrzymam, choć mnie korci, bo obrazy świetne. Najlepiej sami przyjdźcie na wystawę w Galerii 2światy, na krakowskim Kazimierzu (Brzozowa 14). Otwarcie wystawy już niedługo: 14 stycznia, o 19:00. Gorąco polecam i w imieniu Kasi - zapraszam.

Więcej o malarstwie, które będzie prezentowane w Galerii 2światy można przeczytać w blogu Stefa Kreatywna.Wcześniej w Strefie można było przeczytać także o cyklu "Baseny".Dzięki za przypomnienie Raf :)

Słowem wstępnym wystawę opatrzył Tomasz Jastrun:

„Trzeba się cieszyć się - więc się cieszę - że uparcie odradza się grupa młodych malarzy, którzy mają siłę i odwagę, by kontynuować wielką tradycję malarstwa figuratywnego. Wbrew komercji, modzie i krytykom... Ale Katarzyna Karpowicz kontynuuje też tradycję rodzinną, matka jest malarką, ojciec Sławomir Karpowicz był wybitnym artystą. Zmarł, gdy córka miała 16 lat, musiał jednak zauważyć jej talent. Jego wczesnym świadectwem jest szkicownik, zapis choroby ojca. Jego odejście właśnie w dniu urodzin córki, zostawiło w jej sztuce trwały znak, jakby przeczucie, że każdy początek jest końcem, a koniec początkiem ... […] Nie można pominąć roli koloru w jej malowaniu. Jest tak zdecydowany, jak może być kolor, ale zachowuje umiar...Brąz rozmnaża brąz, a błękit odcienie niebieskiego...”

Oszałamia ile odcieni niebieskiego i błękitu mieszka w cyklu „baseny”. I jak z wodą gra światło. Jest przenikanie się nieba i wody, w końcu jej łaskawość wobec człowieka, który zanurzając się, nie jest tylko intruzem, jakby te dwa odmienne światy łączyło jakieś tajemne porozumienie . Czuje się w tym malarstwie fascynację wodą, żywiołem, który nam sprzyja.

Ale cykle „sny” „i taniec” też wolne są od niepokoju, chociaż mają swoją tajemnicę i oczekiwanie. Zwierzęta, które we śnie dopełniają śpiącego, nie wydają się drapieżne, raczej tajemnicze. Ta sama zagadka mieszka we wszystkich obrazach, bez względu na to, czy tematem są baseny, taniec czy sny. Przeczuwam, że kryje się ona w czasie. Ten czas w obrazach jest zakrzepły, nie jak krew, raczej jak westchnienie : ” to już?... więc znowu stało się... minęła kolejna chwila...”

Patrząc na tańczących, czasami mam wrażenie, że to nie tańczą ludzie, a chwile im przypisane. Jednak postacie nie tylko w snach są jakby senne... Tą senność rozumiem jednak nie jako zmęczenie, czy rozleniwienie, raczej dotyczy ona gry z czasem, który jest rzeczywiście nierzeczywisty. Postacie są prawie nami, ale snują się gdzieś obok. Ciągną za sobą niewidoczny welon... to chyba pamięć, gęsta, lecz uparcie niewidoczna […]. Tytuł wystawy przypomina, że każda wybitna sztuka jest spotkaniem z tajemnicą. Ta najlepsza rzuca na nią światło, ale jej nie wyjaśnia..."

Bezpieczne miejsce

2011-01-02T15:34:00.003+01:00

Kilka kadrów, powoli to idzie.

4.30

2011-01-02T15:27:00.001+01:00

jk, 4.30, 2010

Szkic z bezsenności.

Droga zaklęta, sennym zielem porośnięta

2010-12-28T11:59:00.007+01:00

Zdaje się, że raz już, ku uciesze nielicznej gawiedzi poruszałam kwestię mojej chorobliwej potrzeby ilustracji baśni (w przydługim poscie pt. Czarujący Transwestyta czyli wandalizm lat dziecinnych). Dziś wracam do tematu, bo gdy w ferworze przedświątecznych porządków czołgałam się za kotem znowu wpadła mi w ręce "Woda żywa". Książka, wydana w 1956 roku, zawiera baśnie pisarzy polskich, między innymi: Prusa, Sienkiewicza, Makuszyńskiego, Konopnickiej, Orkana, Przerwy-Tetmajera, Dygasińskiego i Leśmiana. Nic dziwnego, że otwiera ją poddtytuł: "Dla starszych dzieci". Baśnie są boleśnie prawdziwe. Ale też, nie bójmy się użyć tego słowa, magiczne. Z rzeczy zwykłych robią rzeczy niezwykłe. I pozwalają nam to dostrzec.

Leśmiana "Baśń o pięknej Parysadzie i o ptaku Bulbulezarze" ma wewnętrzny rytm, któremu nie sposób się oprzeć: "Dziwy te znajdują się w oddali, lecz droga ku nim leży w pobliżu. Jest to ta sama droga, która, wijąc się pod płotem twego ogrodu, prowadzi nie wiadomo skąd i nie wiadomo dokąd. Nieraz zapewne obojętnym okiem spoglądałaś na tą drogę, nie wiedząc o tym, że jest to droga zaklęta, sennym zielem porośnięta, pełna ciszy i milczenia, i dziwnego przeznaczenia. Tą drogą iść trzeba przez dni dwadzieścia wprost przed siebie, ani kroku nie zwalniając, ani z drogi nie zbaczając. Po dniach dwudziestu zobaczysz skałę, a pod skałą - źródło. Zatrzymasz się koło źródła i pierwszego przechodnia zapytasz, gdzie się znajduje dąb samograj, struga złotosmuga i ptak Bulbulezar."

A Parysada "biegła od altany do altany, od klombu do klombu, z alei w aleję, ze ścieżki na ścieżkę, od słońca, od wiosny - w cień dębu i sosny, a z owego cienia, ponad brzeg strumienia, a z brzegu do jaru, a z jaru - na wzgórze, a ze wzgórza, w gąszcze, pomiędzy bzy i róże!". Nieźle opisany ruch, prawda? Ciężko nadążyć za tempem narzuconym przez Leśmiana.

Drugą baśnią, która mnie podkusiła, jest "Syn Boginki", Adolfa Dygasińskiego. Dziadzio Adolf pięknie pokazuje ludzką naturę i wieś polską w której świat realny i nierealny to jedno, a pewne rzeczy są oczywiste. Jak topielec na bagnach, strzyga w kościele, płanetnicy na niebie czy nielegalna adopcja wśród boginek leśnych.

Tak się kończy świąteczne sprzątanie. Czego i Wam życzę, bo nie ma to jak dotknąć baśni raz, na jakiś czas. Dla zdrowia i higieny psychicznej.

Zaglądanie do okien

2010-12-22T10:25:00.006+01:00

jk, Zaglądanie do okien, 2010

Kto nie lubi zaglądać do okien. Willa z ogrodem, w morskiej bliskości, czyli coś, co nigdy nie będzie mi dane. Za to mogę sobie namalować :)

Zielona trąba

2010-12-21T10:54:00.002+01:00

jk, Zielona trąba, 2010 (akryl na papierze)

Kolejne tornado superkomórkowe. Czuję, że trochę muszę wyjaśnić. Tym razem jest to papier z większej serii, którą zbiorczo nazwałam "Autoportrety mezocyklonowe". Ha.

Nie robię tego codziennie, ale w miarę regularnie, kiedy mam potrzebę sportretowania nastroju chwili. W szkole zachęcali nas zawsze do autoportretów. Unikałam jak ognia. Nie lubię siebie malować. Raz spróbowałam, nie podobało mi się to. Domalowałam wąsy i brodę i wyszedł mój Stary. Jednak to trzeba umieć. I dobrze się z tym czuć. Moja siostra Kasia potrafi świetnie siebie ująć. Z duszą. Mariusz Drohomirecki, malarz osiedlony w Szczebrzeszynie miał taką serię autoportretów, prowadzoną jak dziennik. Fajne to było. A ja nic.

Aż tu nagle odkryłam, że mogę zapisać stan emocjonalny za pomocą trąby powietrznej, konkretnie tornada superkomórkowego, koniecznie z masywną chmurą stropową. Więc te trąby, które tu pokazuje to w większości autoportrety, czasem portrety.

Poniedziałkowy cyrk

2010-12-20T11:12:00.001+01:00

jk, Cyrk, 2010

Obrazek jest malutki. Cyrkowe klimaty mnie korcą.

Budka z owocami

2010-12-19T19:10:00.000+01:00

jk, Budka z owocami, 2010

"Niebieski samochód w porcie"

2010-12-14T14:21:00.001+01:00

jk, "Niebieski samochód w porcie"

Coś na aktualną pogodę. Brakuje tylko śniegu.

Dwie trąby

2010-12-14T14:13:00.001+01:00

jk, Dwie trąby, 2010

Własność Thymna Ch.

Początek sezonu (ledwo zaczęty)

2010-12-12T21:29:00.001+01:00

jk, Początek sezonu, 2010

Gospodarstwo z trąbą (ledwo zaczęte)

2010-12-12T21:24:00.001+01:00

jk, Gospodarstwo z trąbą, 2010

Ledwo zaczęte, ale chciałam zachować ten moment.

Nadmorska trąba

2010-12-12T21:22:00.000+01:00

jk, Nadmorska trąba, 2010

Ciemna trąba (nieskończona)

2010-12-12T21:17:00.001+01:00

jk, Ciemna trąba, 2010

Martwa natura z dwiema trąbami (nieskończona)

2010-12-12T21:05:00.005+01:00

jk, Martwa natura z dwiema trąbami, 2010

Na dobranoc trochę kataklizmów. Na początek coś spokojniejszego. To było jeszcze zanim zaczęłam oglądać serię Storm Chasers (co może mieć pewnien wpływ na formę samej trąby). Pierwsze trąby (poniżej) namalowałam ze snu w 2008 / 2009 roku. Wiszą teraz u Kasi A., która twierdzi, że to bardzo optymistyczny obraz :)

jk, Martwa natura z pięcioma trąbami, 2009

Willa z ogrodem (nieskończona)

2010-12-12T19:55:00.005+01:00

Tak jest teraz.

Tak było wcześniej.

Restauracja (nieskończona)

2010-12-12T19:48:00.003+01:00

jk, Restauracja, 2010

Lubię takie pustki wieczorno - nocne. To wyimaginowana restauracyjka, przy nadmorskim deptaku. Podają tam świetne mule.

Koniec wakacji

2010-12-12T19:44:00.002+01:00

jk, Koniec wakacji, 2010

Tak właśnie sobie wyobrażam koniec wakacji. Nieprzyzwoicie nieprzystający widok do tego, co za oknem. Tęsknię za długimi dniami. Wy pewnie też...

Willa z basenem

2010-12-12T19:38:00.003+01:00

jk, Willa z basenem, 2007-2010

Willa z basenem istnieje naprawdę. Gdzieś, niedaleko Varny (Bułgaria) stoi sobie na skrawku plaży, a Morze Czarne kradnie jej podwórko, kawałek po kawałku.

Sklepik (nieskończony)

2010-12-12T19:35:00.002+01:00

jk, Sklepik z motorami, 2010

Kolejne miejsce, które gdzieś tam istnieje.

Miejsce

2010-12-12T19:32:00.001+01:00

jk, Miejsce, 2010

Dla odmiany, miejsce, które istnieje.

Po sezonie

2010-12-12T19:25:00.003+01:00

jk, Po sezonie, 2010

Raz po sezonie, w Kuźnicy, pan z kiosku oferował mi okazyjną możliwość kupna hurtowej ilości gum z tatuażem. Nie skorzystałam i do dzisiaj żałuję.

Powyżej, kolejne miejsce nieistniejące, ale możliwe. Tym razem nad morzem.

Budka Dróżnika

2010-12-12T19:21:00.002+01:00

jk, Budka Dróżnika, 2010

To miejsce istnieje tak naprawdę tylko w mojej głowie. Ale to musi być gdzieś koło Szczebrzeszyna.

Kino w Szczebrzeszynie

2010-12-12T18:51:00.003+01:00

jk. Kino w Szczebrzeszynie, 2010

Kino nazywało się "Odrodzenie". Wchodziło się przez podwórko małej kamienicy, stojącej przy głównej ulicy w sąsiedztwie, jedynej wtedy w miasteczku, Apteki. Z małego hallu pamiętam fotosy słynnych aktorek i aktorów. Można było siedzieć na balkonie albo na sali, w zimie ogrzewanej piecem kaflowym. Pamiętam ten dreszcz, kiedy gasło światło. To małe, pachnące zakurzonym aksamitem, kino zapoznało mnie z takimi filmami jak "Godzilla versus King Ghidorah", "Gwiezdne Wojny", "Imperium Kontratakuje", "Duch", "ET". Wyjście do kina było jak niezła impreza. Spotykało się ludzi, odgrywało się sceny z filmów. Generalnie - było to przeżycie. Dziś nie ma już kina w Szczebrzeszynie, ale wierzę, że duch tego miejsca pozwoli mu przetrwać. W dzień w którym ktoś sypnie kasą i postawi to kino na nogi, oszaleję z radości i wykupię karnet na rok z góry.

Parowiec (nocny)

2010-12-12T18:14:00.004+01:00

jk. Parowiec (nocny), 2010

Do pary.

Parowiec (dzienny)

2010-12-12T17:25:00.007+01:00

jk. Parowiec (dzienny), 2010

Czy zdarzyło wam się wziąść dawno widziany film za sen? U mnie tak było z Fitzcarraldo, Wernera Herzoga. Nie tak dawno obejrzałam to, jak się okazuje po raz drugi - i byłam w głębokim szoku. Świetny film, chyba bardziej by pasowało, obraz - bo to taka opowieść, która zostawia w głowie każdemu coś bardzo malarskiego, ulotnego. Ja chciałam dla siebie zatrzymać przede wszystkim sam parowiec i to jak on sunie powoli tym zielonym korytarzem. Rytmicznemu bębnieniu wychodzi naprzeciw Caruso. Przecinają się dwa światy. Obraz jest całkiem zwyczajny, ale to właśnie o spokój chodziło.

Poniżej - najpiękniejszy w swoim szaleństwie, Klaus Kinski.

Wracammm

2010-12-12T17:15:00.002+01:00

W Modzie na Sukces nie byłoby mnie przez jeden dzień, w życiu, prawie siedem miesięcy. W tym czasie (po tzw. godzinach, które póki co, jeszcze mnie obowiązują) głównie malowałam. I dalej to robię, podejmując co jakiś czas desperackie próby zachowania ciągłości pracy nad "Paluszkami" i "Bezpiecznym miejscem". Wracam, bo dobrze mi robi ten blog. I lubię patrzeć, co u Was.

Dobry wieczór Państwu.

jk.Przyczajone autko, 2010

Paluszki - nadal w szkicach

2010-05-17T11:52:00.003+02:00

Rumuńskie klimaty

2010-04-23T13:12:00.005+02:00

Przypisane Rumunii wampiry w stylu Bela Lugosi to jedna wielka sciema. Choć rumuński folklor pełen jest wdzięcznych stworzeń podobnych naszej strzydze, wilkołakowi i upiorom, to w potworowym panteonie klasycznego wampira nie uświadczysz. Oczywiście, jest wampirski disneyland, zamek Bran, ale osławiona krwiożerczość i czarny rumuński humor przejawia się bardziej autentycznie w innych drobiazgach. Na przykład takich jak zaprezentowane poniżej opakowanie keczupu pikantnego "Tomi". Yeah.

Trzeba przyznać, że potrafią z wyczuciem, w subtelny sposób budować gotycki klimat - widać to np. na przykładzie tego szyldu gabinetu ginekologiczno-położniczego. Mniam.

Żeby nie było, że tylko groza i groza na koniec tej krótkiej notki coś naprawdę ładnego.

Poniedziałkowe teorie spiskowe

2010-04-19T09:51:00.004+02:00

Ja podejrzewam, ty podejrzewasz, on podejrzewa.
My podejrzewamy, wy podejrzewacie, oni podejrzewają.
To na pewno był spisek.

La reverede

2010-04-02T08:45:00.002+02:00

Wszystkim - najlepszego. I oddechu.
Wieczorem będę w Bukareszcie. Nareszcie.
Do zobaczenia :)

Odważna

2010-03-31T23:25:00.011+02:00

Świat jest mały. Kiedy słucham Hissy Hilal, pewnym głosem rzucającej całą prawdę w twarz radykałom, mam dreszcze. Dziś miał być finał "Poety miliona", ale przesunięto go na piątek z powodu śmierci szejka Ahmeda Bin Zayeda Al Nahyana. Ale jak dla mnie i pewnie dla wielu innych - ona już wygrała, teraz będzie walczyć o więcej.
Go Hissa!

PS. Bez sensu o niej piszą brytole: hałsłajf. Przecie ta kobita jest dziennikarką. Spłaszczaki.

Cały "Poradnik" w rękach Pawła

2010-03-30T11:04:00.003+02:00

Pisałam wcześniej o komiksowym projekcie "Poradnik", składającym się z trzech części.Do napisania scenariusza i narysowania jednej z tych części zostałam zaproszona przez Tomka Kontnego i Pawła Piechnika. Z żalem, ale pewna swojej decyzji wycofuję się z tego projektu. To znaczy scenariusz zostaje, ale całość będzie rysował Paweł. Na podstawie tego co zrobił dotychczas widać, że będzie to bardzo fajne. Nie chcę dłużej wstrzymywać pracy (a różne okoliczności temu sprzyjają :[), tym bardziej, że chłopcy dzielnie walczą o perspektywy dla tego projektu przy wsparciu Tajemniczej Przedstawicielki Brukselki.

Au revoir. Zawsze kibicuję.

Moja lewa ręka

2010-03-24T09:11:00.002+01:00

Się zepsuła. Serio. Coś z nerwem promieniowym i łokciowym, cośtam cośtam. Efekt jest taki, że nie mam czucia w palcach, z wyjątkiem kciuka i nie mogę nic robić, bo boli jak... No boli, po prostu. Więc nie wiem jak długo, ale nie będzie tu nic :( Jest mi psia mać smutno, bo bez lewej ręki nie ma zabawy. Bez rysowania też.
Tak się kończy pracowitość bez granic.

Na coś trzeba umrzeć

2010-03-15T12:46:00.002+01:00

Pojutrze wypadałyby urodziny mojego ojca. Będzie już rok, odkąd wrzucam różne rzeczy na tego bloga i wciąż końca nie widać. Jeszcze zostało trochę obrazów – tych najmocniejszych, dużo tekstów i zdjęć z różnych etapów jego życia. Dziś jednak publikuję innego bloga, który ma tylko 25 postów. Więcej nie będzie, choć to trochę przeczy idei blogowania. Uprzedzam, nie jest to łatwy do strawienia materiał.

Znowu zima...

2010-03-15T08:34:00.004+01:00

Co złego jest w cyckach?

2010-03-11T19:17:00.001+01:00

W ramach ekshibicjonistycznego lansu.

PS. Na dobranoc noga męska

2010-03-08T22:17:00.001+01:00

Bądź zawsze piękną

2010-03-08T21:53:00.004+01:00

Przedarwszy się przez zasieki z rajstop i goździków, doczołgałam się do domu po powrocie ze stolycy i przypomniałam sobie, że coś miałam okolicznościowego zapostować :)

Onegdaj wpadła mi w ręce piękna publikacja, która ujmuje swym bezpośrednim i bezpretensjonalnym poradnictwem skierowanym do kobiet. Ta wartościowa (choć ostro dyskryminująca niezdrowy styl życia) pozycja, obficie ilustrowana fotkami gołych pań okładających się ogórkami i masujących gąbkami (czy też odwrotnie)urzekła mnie swoimi ilustracjami śródtekstowymi.Zobaczcie sami/same - po prostu wymiatają.

Groza z soboty na niedzielę

2010-02-28T10:27:00.004+01:00

Wczoraj popołudniu coś mnie zawlokło na Gildię Horroru i tak się jakoś poskładało, że wieczór spędziłam na ilustracyjnych podchodach do opowiadania Łukasza Orbitowskiego, Rzeczy i cuda. Było miło, na więcej czasu nie wystarczyło, bo dzisiaj znowu jestem w pracy.

Kittenfall (oflove)

2010-02-27T12:06:00.003+01:00

Wiosna idzie podobno. Wszystko co się może to się zakochuje. Ptaszki, muszki, motylki, króliczki, pszczółki, gżegżółki, kukułki (zdaje się, że na jedno wychodzi) osiołki, krówki i inne matołki. Sweet. W ramach tej wiosennej słodkości świeżutki short spod mojego ołówka, według pomysłu Crisa Loghina. Kittenfall(oflove)

Dir Dajary_prognoza na piątek

2010-02-26T17:05:00.003+01:00

Dir Dajary_Środowe Krwawe Indyki

2010-02-24T17:05:00.007+01:00

Wtorek - punkt krytyczny

2010-02-23T14:29:00.004+01:00

Kolega z pracy - Kubala twierdzi, że wtorek to dzień krytyczny. Przychylam się do tej teorii, wtorek deklasyfikuje poniedziałek w kategorii: najbardziej przejebany dzień tygodnia. Pardon my french, ale takie są fakty. Poniżej szybka ilustracja teorii Kubali, wedle której to właśnie środa jest dniem w którym na horyzoncie pojawia się ptak, zwiastujący twarde lądowe konkrety (patrz: sobota, niedziela).

No, to wiosłujemy dalej.